غزلی فاطمی از سید محمد مبین محمودی

درتن آسمان فرو رفتند میخ هایی که روی در بودند زخم هایش دوباره تازه شدند زخم هایی که بی پدر بودند دردهایش نماد احساس است گل یاسی که غرق در زخم است توی جانش دوباره زنده شدند دردهایی که پیش تر بودند پس طنابی به دستهای علیست کل مردان قصه خاموشند غیرت از روی نامشان […]