غزلی از عفیف باختری

در انتظار مرد مسافر کسی نبود در دل اگر که بود به ظاهر کسی نبود در فرصت پیاده شدن در فرود گاه تنها تر از مسافر آخر کسی نبود می گفت : باید آیتی از آفتاب خواند اما به هیچ داعیه حاضر کسی نبود با دست خود اشاره به همزاد خویش کرد دیدم به جز […]

غزلی از کاوه جبران

تو را از آب می‌گیرم تو را از بین ماهی‌ها اگر این گریه بگذارد، اگر این بی‌پناهی‌ها به حال مرد نابینا چه‌گونه سود خواهد داشت؟ چراغ کوچکی روشن بسازد، در سیاهی‌ها نترس از گم شدن مریم، سراغم آمدی هرگاه تنم را توته توته می‌گذارم، بر دو راهی‌ها بنازم دست نقاشی، که بر رغم پشیمانی دل […]

غزلی از هارون بهیار

در فکر صیدش تا گرفتم مثلِ دام آرام دیدم گرفته ماهِ من در کنجِ بام آرام شاید غروب است او، که اینگونه به پاهایش خم می شود خورشید هم با احترام آرام آرامش شب این طرف، آرامشِ چشم اش.. حالا بگویم من درین بین از کدام آرام؟ من کوه خواهم شد برایت، آفتابم باش از […]

غزلی از مهتاب ساحل

وقتی به تو ملحق نگردد، راه زیبا نیست کابل، بدخشان، بلخ، لشکرگاه… زیبا نیست پرواز تا در آسمان تو نباشد چون ـ کوری که می‌افتد درون چاه زیبا نیست ماه و ستاره وهم آدم‌های خوشبین‌اند این تابلوی تیغ و زخم و آه زیبا نیست توصیف چشمانم تملق‌های مردانه‌ست کلکینچه‌های عالم اشباح زیبا نیست افتاده بین […]

غزلی از حکیم علی پور

نوشتم اسم ترا روی موج، سرگردان که می ‏رود به چنین بی‏ خودی کران به کران برای این‏که تو ماهی نه ماهیِ دریا در آتش ‏اند تمام نهنگ‏ های جهان تو ماه نه، تو نظام نهفته در هستی که آسمان و زمین از تو می‏ برد فرمان تو روز‏ها علفی، آهوان به تو خوشحال تو […]

غزلی از محمد اکرام بسیم

یک سمت دیوار است، یک سمتم دری بسته پرواز خواهم کرد با بال و پری بسته سرخوردگی را از خودم، چون اشک، می‌رانم بر روی دنیا می‌شوم چشمِ تری بسته در حیرتم از کارِ دنیا، باغبان گویی با دستِ خود بر بستر گل‌ها خری بسته بهتر که خود محشر کنم بر پا، که بی‌آن‌هم تقدیر […]

غزلی از موسی ابراهیمی

کسی آرام در آغوش سرد باد می‌رقصد همان که گیسوانش بوی شب می‌داد می‌رقصد ببین رسم عجیب عشق را آن‌قدر شیرین است که حتی پیش پای مرگ هم فرهاد می‌رقصد همیشه اتفاق تازه‌ای از راه می‌آید چنانچه برگی از شاخ درخت افتاد می‌رقصد بیا حالا که دریا از سرود و شعر لبریز است و گاهی […]

غزلی فاطمی از سید محمد مبین محمودی

درتن آسمان فرو رفتند میخ هایی که روی در بودند زخم هایش دوباره تازه شدند زخم هایی که بی پدر بودند دردهایش نماد احساس است گل یاسی که غرق در زخم است توی جانش دوباره زنده شدند دردهایی که پیش تر بودند پس طنابی به دستهای علیست کل مردان قصه خاموشند غیرت از روی نامشان […]

غزلی از سید رضا محمدی

صدا ز کالبد تن بـه در کشید مرا صدا به شکل زنی شد به بر کشید مرا صدا شد اسب ستم روح من کشان ز پِیَ ش بـه خاک بست و بــه کوه و کمر کشید مرا بگو کدامین نقاش ناموافق بـود که با دو دیده ی همواره تر کشید مرا چه بیم داشت که […]

غزل”فصل خیزش” از سید حسن مبارز

باد می آید، پس از آن فصل خیزش می رسد ابر پیدا می شود، باران به ریزش می رسد ذره تا خورشید بالا می رود با اشتیاق خاک بی مقدار زیر پا به ارزش می رسد چشم می بیند شتابان نظم می ریزد بهم عقل می گردد مردد، دل به لرزش می رسد سردی از […]