غزلی از سید رضا محمدی

سر ریخت شعله، عشق و حذر غیر ممکن است باور کن از درِ تو سفر، غیر ممکن است من، با تو زاده گشته‌ام و رُشد کرده‌ام دل بستنم به جای دگر، غیر ممکن است امروز وارث پرِ طاووس، پلک ماست ا‌مروز که قضا و قدر، غیر ممکن است آواز صبح در قُرق سُکر غربت است […]

غزلی از سید رضا محمدی

صدا ز کالبد تن بـه در کشید مرا صدا به شکل زنی شد به بر کشید مرا صدا شد اسب ستم روح من کشان ز پِیَ ش بـه خاک بست و بــه کوه و کمر کشید مرا بگو کدامین نقاش ناموافق بـود که با دو دیده ی همواره تر کشید مرا چه بیم داشت که […]